BN’er in Zeist en de tweelingbroer

Alle uithoeken van de wereld liggen tegenwoordig binnen handbereik. “Willen we pyramides, fjorden of iets meer levensbedreigends?” De keuze is zo groot dat Arend toch maar langs het fysieke reisbureau gaat. “Terwijl wij onze fietsen op de Hogeweg van het slot halen zie ik in de verte een BN’er dichterbij komen”.

9 maart 2026

tekst en foto: Arend Postma

Alle uithoeken van de wereld liggen tegenwoordig binnen handbereik, alsof ze om de hoek liggen. Het is geen echte vlucht, maar ik denk wel: ik moet ergens heen. Maar waar moet je heen als de wereld rond is? 

Dan stap je een stenen reisbureau binnen dat ergens in een zijstraat van een winkelcentrum ligt, om er na een informatief gesprek de vakantie te boeken, of je doet dat thuis achter je laptop.  

Thuis achter de laptop is het dan vooral ’s avonds laat, want hier gelden niet de sluitingstijden van de winkelstraat maar de regels van de vierentwintiguurseconomie. 

Dan zit je met z’n tweeën met een wijntje achter de laptop de wereld te scannen op avontuur, cultuur, zon, fantasieën en stranden. Willen we pyramides, fjorden of toch iets meer levensbedreigende activiteiten zoals cliffjumping, abseilen of canyoning? Aan die activiteiten zitten dan wel weer een paar haken en ogen. Want waar ik vroeger probleemloos van een trap kon vallen en opstaan alsof er niks gebeurd was, zou dat nu mijn dood of in ieder geval een uitzichtloze revalidatie betekenen. Toch maar een fiets- of wandelvakantie? 

Na elk volgend glas wordt de wereld mooier, vervagen grenzen, worden afstanden kleiner en het klimaat aangenamer. Het onbegrensde van het internet maakt de zoektocht op dit uiterst middernachtelijk tijdstip tot een hallucinant avontuur.

Als het om allerlei redenen toch niet tot een keuze komt, is er altijd nog de mogelijkheid om er een meer ‘hybride’ vakantie van te maken. Met zo’n reis sta je met één been in het vliegtuig en met het andere zit je thuis op de bank, zoals een oud-collega placht te doen. 

Die bereidde zijn vakantie zo grondig voor, dat hij eigenlijk niet meer op vakantie hoefde. Zo bestelde hij de aanzichtkaarten van de cultuur en natuur van de betreffende bestemming op internet en hoefde hij ze alleen nog maar te schrijven. De foto’s voor een avondvullende diashow verzamelde hij via Street view en anders waren er altijd nog ChatGPT en Grok AI om het bloedstollende van zijn jaarlijkse vakantie nogmaals te onderstrepen en te benadrukken. 

Maar uiteindelijk draait vakantie toch om verhalen, dus ook voor deze oud-collega. Zijn verhalen, op de eerste dag na de vakantie bij de koffieautomaat, vielen altijd goed bij zijn collega’s. Vooral als het over zijn avonturen in obscure hotelletjes ging, dan hingen ze aan zijn lippen. En dat er twijfels waren over het waarheidsgehalte van zijn expliciete verhalen nam men op de koop toe. Hij was een soort vleesgeworden tegenstelling tussen avonturier en een kantoorbediende met een stoffig imago. En iedereen was het er over eens: hij was perfect gecast voor het leven dat hij nu leidde. Hij was in staat de mystiek van het leven te conserveren in een onopvallend bestaan van supermarkten, vliegvelden en internet.

En dan komt het alsnog allemaal voorbij: de afkickkliniek in Zuid-Afrika combineren met een safari. Een haartransplantatie in een kliniek aan de Bosporus of een Ayahuasca ervaring in het Braziliaanse  regenwoud – de onmetelijkheid van de wereld met al zijn uithoeken duikt elke keer weer op. 

Zodoende stapten wij toch maar weer eens bij een ouderwets stenen reisbureau naar binnen, en stonden wij even later buiten met een vakantie naar Malta, een veiligheid die alle culturen in zich heeft. Echt een moment om te vieren met een koffie en een Duvel bij de Notenwinkel. 

Terwijl wij onze fietsen op de Hogeweg van het slot halen zie ik in de verte een BN’er dichterbij komen. Als hij dichterbij is zeg ik in soort reflex: “Jij hebt dezelfde voornaam als ik”. Zijn reactie “dat is mijn tweelingbroer” verrast mij, maar dat kan wel. Wikipedia (dat ik sponsor) geeft hierover geen duidelijkheid. 

Toen ik daarna met een vriend een paar biertjes bij de Colonel dronk kwam het onderwerp column ter sprake. Ik zei dat ik met een column over een BN’er in Zeist bezig was omdat die een tweelingbroer zou hebben. Hij zei: “elke BN’er zegt dat hij een tweelingbroer heeft om zijn eigen bestaan op dat moment te ontkennen”.