250e wake bij Detentiecentrum Zeist

Er was een grote opkomst bij de 250e wake bij het Detentiecentrum Zeist. Burgemeester Joyce Langenacker sprak de aanwezigen toe. “Dat is wat deze wake voor mij symboliseert: het vermogen om stil te staan bij mensen die zich zorgen maken over hun toekomst. Om aandacht te hebben voor kwetsbaarheid. Om niet weg te kijken”. Lees haar hele toespraak hier.

13 september 2026

tekst: Jeannette van Andel

Een grote opkomst bij de 250e wake bij het Detentiecentrum Zeist, op zondag 6 september 2026, liet zien dat veel mensen betrokken zijn bij het lot van uitgeprocedeerde asielzoekers en gewortelde kinderen.

Het blijft altijd schrijnend te weten dat er achter het hek mensen onschuldig opgesloten zitten.

We hoorden de geschiedenis van de wake, en een aantal verhalen over kinderen die in het Detentiecentrum opgesloten waren geweest, al dan niet vrij of teruggestuurd naar het land van herkomst.

En we hoorden van dominee Kasper Jager een indringend verhaal over de familie Babayants die al bijna 2 jaar in kerkasiel in Kampen verblijft, veilig maar nog steeds niet vrij.

Burgemeester Joyce Langenacker hield een toespraak waaruit haar betrokkenheid bleek. 

Deze bijzondere bijeenkomst werd opgeluisterd door prachtige muziek van een deel van het Blazerskoor van de Evangelische Broedergemeente.

Na nog een paar korte toespraken en mededelingen werden de witte bloemen in het hek gestoken onder het zingen van ‘We shall overcome..´.

Hopelijk zijn deze wakes binnenkort verleden tijd omdat er geen mens meer onschuldig opgesloten zit.

Hieronder de toespraak van de burgemeester:

tekst: Joyce Langenacker

Dames en heren,

Dank dat ik vandaag bij deze 250e WakeZeist aanwezig mag zijn.

Tweehonderdvijftig keer zijn mensen hier samengekomen. Tweehonderdvijftig keer hebben mensen ervoor gekozen om stil te staan bij anderen. Dat vind ik bijzonder.

Want in een wereld waarin veel van ons wordt gevraagd, is het niet vanzelfsprekend om tijd vrij te maken voor mensen die we niet kennen. Toch doen jullie dat. Al jarenlang.

Als burgemeester heb ik niet de taak om landelijk beleid te maken of politieke keuzes te beoordelen. Maar ik heb wel de verantwoordelijkheid om oog te houden voor de mensen achter die keuzes. Voor de mensen die geraakt worden door besluiten, procedures en omstandigheden. Voor de verhalen die soms gemakkelijk uit beeld raken.

En juist daarom ben ik vandaag hier.

Als burgemeester ontmoet ik veel inwoners. Jong en oud. Mensen die hier al hun hele leven wonen en mensen die nog maar kort deel uitmaken van onze samenleving.

Wat mij steeds weer raakt, is dat achter ieder verhaal een mens zit. Een vader. Een moeder. Een kind. En juist aan die kinderen denk ik vandaag.

Kinderen die niet zelf hebben gekozen waar zij geboren zijn. Kinderen die niet begrijpen waarom volwassenen soms moeilijke beslissingen nemen. Kinderen die vooral behoefte hebben aan veiligheid. Aan vriendjes. Aan school. Aan een plek waar zij kunnen spelen, leren en zich ontwikkelen.

Dat zijn heel gewone verlangens. En misschien juist daarom raken ze ons zo.

Ik geloof dat een samenleving niet alleen zichtbaar wordt in wetten, regels en besluiten. Een samenleving laat zich ook zien in de manier waarop we naar elkaar omkijken. In de bereidheid om het verhaal van een ander te willen horen. In het besef dat ieder mens ertoe doet.

Dat is wat deze wake voor mij symboliseert. Niet het politieke debat. Maar de menselijke maat. Het vermogen om stil te staan bij mensen die zich zorgen maken over hun toekomst. Om aandacht te hebben voor kwetsbaarheid. Om niet weg te kijken.

Dat vraagt niet altijd om antwoorden. Soms vraagt het vooral om aanwezigheid. Om luisteren. Om ruimte maken voor elkaars verhaal. Om het besef dat achter elk dossier een mens schuilgaat.

Daarom wil ik iedereen bedanken die deze wake al die jaren mogelijk heeft gemaakt. De kerken, vrijwilligers en betrokken inwoners die zich al zo lang inzetten om aandacht te vragen voor mensen die zich vaak ongezien voelen.

Jullie laten zien dat betrokkenheid geen groot gebaar hoeft te zijn. Soms begint betrokkenheid simpelweg met aanwezig zijn. Met een kaars. Met een naam. Met een verhaal.

Met de keuze om stil te staan bij een ander. Laten we die menselijkheid blijven koesteren. Voor elkaar. En misschien wel juist voor degenen die zich het meest alleen voelen.

Dank u wel.

Foto bovenaan en derde foto: aangeleverd door gemeente Zeist; andere foto’s: Jeannette van Andel