Sorry Baby

Afgelopen vrijdagavond ging ik samen met mijn goede vriend A. naar de film Sorry Baby in Figi. Ik had hem al verteld dat de voorstelling in het teken stond van Orange the World, de wereldwijde campagne tegen geweld tegen vrouwen. “Een film die nooit door een man gemaakt had kunnen worden”.

30 november 2025

tekst: Kees Klokman

Afgelopen vrijdagavond ging ik samen met mijn goede vriend A. naar de film Sorry Baby in Figi. Ik had hem al verteld dat de voorstelling in het teken stond van Orange the World, de wereldwijde campagne tegen geweld tegen vrouwen. Dat gegeven maakte het al een bijzondere avond, maar dat bleek nog maar het begin.

Bij binnenkomst viel meteen iets op: de zaal was vrijwel uitverkocht en zeker tachtig procent van de bezoekers was vrouw. Dat had ik niet eerder meegemaakt. Daarom was het ook wel prettig dat A. naast me zat – toch een beetje mannen onder elkaar, in een zee van vrouwen. Maar het voelde vooral goed: dit onderwerp mobiliseert. En terecht.

Wethouder Angèle Welting opende de avond. In haar rol als aanjager van Orange the World in Zeist vertelde ze over de Soroptimist-beweging: meer dan 62.000 vrouwelijke professionals wereldwijd, die zich inzetten voor het verbeteren van de positie van meisjes en vrouwen. Geen overbodige luxe, bleek uit de cijfers die ze noemde. In Nederland krijgt één op de vier vrouwen te maken met seksueel misbruik of geweld. Wereldwijd loopt dat op tot één op de drie. Terwijl ik luisterde, dacht ik aan mijn eigen gezin: een vrouw, vier volwassen (schoon-) dochters en vijf kleindochters. Als je de statistieken erop loslaat, zouden minimaal twee van hen kans lopen op seksueel misbruik of geweld. Je bespreekt het niet zomaar bij het kerstdiner, maar misschien is dat precies wat we wél vaker moeten doen. Bewustwording begint thuis.

Daarna nam burgemeester Joyce Langenacker het woord. Ze benoemde dat geweld tegen vrouwen niet iets abstracts of ver weg is, maar juist ook in Zeist voorkomt. Ze verwees naar twee recente incidenten en sprak over de diepe sporen die zulke gebeurtenissen trekken in een gemeenschap. Het maakte indruk in de zaal. De inleiding werd afgesloten door zangeres Astrid Onderwater, die een intens lied zong over grensoverschrijdend gedrag en de twijfel die slachtoffers vaak voelen. “Moet ik het wel melden? Het was vast niet erg genoeg…” Het was stil in de zaal; iedereen voelde de lading.

Die sfeer bleek de perfecte opmaat naar Sorry Baby. De film vertelt het verhaal van Agnes, een jonge universitair docente die nog maar net afscheid heeft genomen van haar eigen studententijd. In haar laatste studiejaar heeft ze een traumatische seksuele ervaring gehad met een docent. Sindsdien leeft ze teruggetrokken, zoekend naar woorden, naar betekenis, naar grip. Langzaam, aarzelend bijna, maakt ze een nieuwe start.

In het begin hoorde ik ergens achter me wat gefluister, maar al snel werd het volledig stil. De zaal hing aan het doek. De film liet de gewelddadige gebeurtenis zelf niet zien—en dat was juist krachtig. In plaats daarvan volgde je Agnes’ rationele, bijna klinische reactie op wat haar was overkomen. De film ging door, haar leven ging door, maar onder alles zat een voelbare beklemming. En toch was het geen loodzware film. Juist de subtiele humor, de herkenbaarheid, de kleine momenten van opluchting maakten het verhaal toegankelijk en menselijk.

Na afloop wees Evelien Raap van de Soroptimistclub Zeist ons op de nazit in de foyer. Er was ruimte om na te praten, vragen te stellen of een donatie te doen voor nieuwe projecten tegen geweld. A. en ik hadden het vooral over de Soroptimisten - een naam die bijna mysterieus klinkt als je hem niet kent. ‘Sor’ komt van sorores, het Latijn voor ‘zusters’. Zelf vind ik ‘zusterschap’ een mooier woord. Het vangt precies waar deze beweging voor staat: het belang en de kracht van vrouwen die elkaar steunen.

We spraken ook nog over Eva Victor, de hoofdrolspeelster die niet alleen acteerde maar tevens haar debuut maakte als regisseur én het script schreef. Iemand schreef dat deze film nooit door een man gemaakt had kunnen worden. Ik denk dat dat klopt. Maar juist daarom zou het goed zijn als meer mannen hem gaan zien. Misschien inspireert het wel tot een nieuw soort broederschap - een dat begint bij luisteren.

foto’s: Mel Boas