De V&D als Madeleine

“Mijn moeder werkte bij de V&D, op de koekjesafdeling”. Dick kijkt naar de sloopwerkzaamheden en zijn hoofd stroomt vol herinneringen. “Het was een onvermijdelijk einde, want we kochten er veel spullen, maar toch niet genoeg om het bedrijf overeind te houden”.

19 juli 2026

tekst en foto: Dick Koopman

Vandaag liep ik langs de V&D, althans, wat daar nog van over is. Er wordt flink gesloopt en de planning is dat in 2029 er woningen zijn. Over een paar jaar dus. Je kijkt zo door het skelet naar etages waar je ooit hebt gelopen, een koffer hebt gekocht, kampeerspullen, kerstspullen. Veel, maar niet genoeg om het bedrijf in bedrijf te houden. We hielden ervan, maar genoeg kopen, ho maar.

Zoals het gaat met veel retail.

Maar met de V&D heb ik altijd een speciale band gehad. Ook met die in Zeist, hoewel ik ben opgegroeid in Utrecht, op Zuilen.

Als kind gingen we ’s avonds op de achterbank met mijn ouders ‘een stukkie rijden’. Dat was echt een uitje. Eind november en in december reden we dan altijd over de Lange Viestraat, in het donker, langs de etalage van V&D. De versieringen die ik als kind daar zag zal ik nooit vergeten. En met de jaren worden die alleen maar mooier en groter (geen grotere leugenaar dan het eigen geheugen!). Je zag de bewegende Pieten, Sint en de boot en je wist dat met Sinterklaasavond er een cadeau op je lag te wachten.

Mijn moeder werkte bij diezelfde V&D, op de koekjesafdeling. Vol trots, omdat het echt goede koekjes waren. Lekker en goed gemaakt.

En dan Zeist. Zeist was voor ons gezin altijd een uitje. Mijn vader reed langs grote huizen, waar ik met ontzag en verlangen naar keek, Zeist in. Achter V&D parkeerde hij de auto, en dan gingen we winkelen. Eerst de V&D in. Al die mooie spullen bij elkaar, zo voor het pakken. De sfeer, het vriendelijke personeel, de snoepafdeling waar mijn zus en ik altijd iets mochten uitzoeken. Maar vooral: één winkel van buitenlands allure waar je werkelijk voor alles terecht kon. We spreken de jaren zestig, zeventig van de vorige eeuw. Het was louter luxe die we ervoeren. Daarna de Slotlaan op. Waar nu Kruidvat zit, was toentertijd een platenzaak. Mijn vader kreeg dan van mijn moeder een lp van James Last of Bert Kaempfert. Verschrikkelijke muziek in ieder geval. En na het winkelen weer heel tevreden naar huis.

Zoals Proust ooit losging aan de hand van de geur van een Madeleine, zo begon ik te mijmeren toen ik de sloop zag van de V&D. Het was een onvermijdelijk einde. Iedereen wist het, iedereen zag het aankomen. Wat niet verdwijnt zijn herinneringen.