Judith

Niels van 't Hoff is een 49-jarige bewoner van Vollenhove die graag filosofeert over het leven en die graag schrijft. Hij heeft een autistisch brein en is slechtziend, houdt van muziek en is sterk in IT en communicatie. In zijn eerste column schrijft hij over zijn liefde voor Judith, een verhaal dat helaas niet goed afloopt.

20 april 2025

tekst: Niels van ’t Hoff

Langzaam sterven de tonen uit van Sailing to Philadelphia. Het 2e soloalbum van Mark Knopfler, de ex-zanger en gitarist van Dire Straits. 

Het was haar favoriete album. Haar naam was Judith…..

Ik zit weer te mijmeren over haar. Recent nog over haar gedroomd. Sommige mensen zouden zeggen, hoe kan dat, ze is tenslotte al 14 jaar dood. Ja dat klopt, maar liefde kan over alle grenzen heen gaan, tussen tijd en ruimte, tussen leven en dood. Ik ben er nooit overheen gekomen. Hoe begon het ook alweer?

Het is begin 2001. Ik woonde net een jaar in de wijk Vollenhove. Mijn toenmalige huisgenotes Wendela en Mariska waren verbonden aan de Adfontis club van de kerk en kwamen met verhalen thuis over twee dames die allebei Judith heetten. En één dame in het bijzonder. Ze vertelden over haar: rustig, introvert, intelligent. Het trok mijn aandacht. Judith woonde ook in Zeist.

Judith belt op een gegeven moment op naar mijn huisgenoot, maar zij was afwezig, dus ik nam de telefoon op. We raakten in gesprek en er kwam een afspraak tot stand dat ze zou komen eten. Dat gebeurde daadwerkelijk en het voelde als een prettige kennismaking. Wow, daar stond een leuke vrouw! Heldere blauwe ogen, blond haar, slank, kleine uitdagende borsten. Waar ik op val!

Na een week wachten belde Judith op en spraken we af bij haar op de Warande, het studentencomplex aan het begin van de wijk Vollenhove, waar ze woonde. We spraken met elkaar en we kwamen overeen dat we samen zouden koken en gaan boodschappen doen. Ze had een leuke kamer met een tekenbord / verfezel en een leuke inrichting.

Toen we boodschappen gingen doen vroeg Judith om hulp zodat ze wat meer mee kon nemen. Ik hielp haar, en dat voelde goed. Het voelde als een nieuw begin en iets moois. 

Het koken en samen eten was een mooi begin. Er ontstond een bijzondere vriendschap. Het werd zomer en we besloten om naast het wekelijkse koken in het weekend te wandelen of wat leuks te gaan doen. We kregen gesprekken met elkaar waarbij ik geduld moest hebben. Judith kon flink introvert zijn, maar als ze eenmaal praatte kon dat bijzonder zijn. We probeerden diverse gerechten uit, en het kon zo maar zijn dat Judith uit de moestuin van haar ouders groenten meenam, zoals een verse bloemkool. We verdeelden de taakjes bij het koken. We tasten elkaar af. Muziek stond centraal want Judith speelde ook klarinet. Er waren twee albums in het bijzonder die we allebei prachtig vonden. Het ene album was het eerdergenoemde Sailing to Philadelphia van Mark Knopfler (had ze gehoord bij een collega op het werk…) en het andere was Diana Krall – The Look of Love. Twee prachtige albums die we draaiden tijdens het eten. 

Rond augustus / september 2001 kwam daar het eerste bioscoopbezoek bij. Bridget Jones Diary was de eerste film, in Figi. Een mooie romantische film. Na afloop dronken we thee bij haar. Er volgden meer films en meestal was het pas rond 01:00 uur in de nacht dat ik naar huis ging. Ze begeleide mij dan altijd een stuk mee op weg, aangezien ik nachtblind ben. En dus met blindenstok loop. Ik kan gerust zeggen, het was heerlijk om Judith aan de arm te hebben!!

Dit verhaal gaat uiteraard nog veel verder. Een verhaal met een droevig einde. Als je in mijn kamer zou kijken zou je boven het bureau een fotolijst zien met daarin een haarlok van Judith en een foto van haar graf. Aan de andere kant van de muur boven mijn bed hangt een schilderij wat zij gemaakt heeft en die ik van haar ouders heb gekregen. 

Het respect voor haar en de liefde die ik nog steeds voel zijn oneindig. Zij gaf mij zo’n goed gevoel. In een leven waarin bij mijzelf al zo veel gebeurd is. Liefde voor een vrouw is iets bijzonders en moois en raakte mij in ieder geval in mijn hart. 

Kerst 2001 vierden we samen en ik besefte dat ik heel veel van haar was gaan houden, maar ook kwam het besef dat ik voorzichtig met haar moest zijn. We keken toen met kerst ook gehuurde films van de Videotheek Filmclub Zeist. Zoals Finding Forrester met Sean Connery. Het was een erg fijn samenzijn. 

Meerdere keren is ons contact gestopt na september 2002 en de laatste periode was via e-mail en telefoon. De allerlaatste keer dat ik haar zag was toen zij nog één keer op huisbezoek kwam in 2009. Helaas was zij elders gaan wonen en onder invloed gekomen van een andere jongen. Die alleen op eigen gewin uit was. 

Voordat ik Judith voor de laatste keer zag kregen we na het schrijven van een brief een gesprek met elkaar en spraken we na 7 jaar elkaar 40 minuten over de telefoon. Dat voelde even als een mooie opleving. Helaas ging het met Judith achteruit en is zij in 2011 uit het leven gestapt. 

Ik heb toen een verslag gemaakt voor haar ouders over de toenmalige afgelopen 10 jaar. Samen met haar ouders legden we de andere puzzelstukjes. Dit is een verhaal over hoop, liefde, hernieuwde kennismaking maar ook over helaas het einde. 

Judith bleek uiteindelijk Autisme te hebben, iets waar ik later ook een diagnose in kreeg. En Judith had ook nog Sociale Angst. 

Het moest blijkbaar zo lopen. Het verklaart waarom dingen moeilijker konden gaan, maar toch voelde ik ook de liefde die Judith op haar manier liet blijken. Anders dan bij andere mensen maar voor mij voelbaar. Ze leeft voort in mijn hart, maar voor mij verklaart het ook waarom ik nooit meer heb kunnen doorzetten voor een nieuwe liefde, een nieuwe vrouw. Mijn geheugen is bijzonder goed, en het voelt alsof het gisteren allemaal gebeurd is…

Ik schrijf dit nu van mij af om te delen, misschien een waarschuwing te zijn om liefde te koesteren en het geeft mijzelf een ontzettend goed gevoel om over haar te vertellen en zeker alsnog te proberen het een plek te geven en hopelijk open te staan voor een nieuwe liefde. Rust zacht lieve meid, diep vanbinnen maak je mij nog steeds gelukkig…..

foto: Ronald Camstra