"Het halve Lyceumkwartier loopt met een Ozempic face"

Jurian zit aan de koffie bij Délifrance en krijgt ongevraagd een inkijkje in de groeiende tweedeling in Zeist. Naast hem zitten twee keurig verzorgde dames die zeker niet te dik zijn. “Joh, het halve Lyceumkwartier loopt met een Ozempic face”. Iets wat niet iedereen in Vollenhove of het Staatsliedenkwartier zich kan veroorloven.

20 september 2026

tekst: Jurian Vernooij

"Vier weken nu, en ik ben al vijf kilo afgevallen door die injecties. Misschien gaat het zelfs iets te snel. Zijn mijn wangen niet ingevallen?"

Ik verslik me bijkans in mijn koffie. Aan het tafeltje naast me bij lunchroom Délifrance zitten twee keurig verzorgde dames van rond de veertig. Gebruind, hoogblond en zeker niet dik. Trendy gekleed ook. De Paris Hilton en Nicole Richie van Zeist, denk ik bij mezelf. Ze praten op een stevig geluidsniveau en dus kan ik ongewild hun gesprek over afvallen meeluisteren.

"Maak je niet dik joh. Het halve Lyceumkwartier loopt met een Ozempic face, dus je valt echt niet uit de toon", reageert de ander met een lach. "Maar serieus, je wangen kun je met fillers opvullen bij de volgende touch-up. Ik zit nu bij de kliniek op de Bergweg, erg content mee!"

Ik pak mijn telefoon en google "Ozempic face": een ingevallen of verslapte uitstraling van het gezicht na aanzienlijk gewichtsverlies. Aha. Toch nog íéts waar ik geen last van heb, denk ik, met alleen al drie kilo onderkin.

Terwijl de dames verder keuvelen over manieren om hun biologische klok terug te draaien, moet ik denken aan de ijzersterke tv-serie Sander en de Kloof van Sander Schimmelpenninck. Dat gaat over de groeiende kloof tussen rijk en arm, een kloof die ook in Zeist duidelijk zichtbaar is met zijn grote economische en sociale ongelijkheid.

Het programma laat zien dat met name rijke, welgestelde Nederlanders zich steeds meer terugtrekken in hun eigen sociale bubbel. Voor een samenleving is dat ongewenst, want die functioneert het beste bij een zekere mate van solidariteit tussen groepen. Ik vraag me af of die solidariteit er nog is bij Paris en Nicole naast mij, die zich in een elitaire bubbel van gewapend beton lijken te bevinden.

Zouden deze dames beseffen dat Ozempic - en het opvullen van de wangen daarna - voor veel mensen bepaald niet de grootste zorg is, en daarnaast gewoonweg onbetaalbaar? Samantha uit het Staatsliedenkwartier en Abdul van driehoog achter in Vollenhove hebben wel wat anders aan hun hoofd. Overigens komt overgewicht het meest voor in de laagste inkomensgroepen. Wat zouden we als samenleving een kosten besparen op gezondheidszorg als we juist voor die groep afslankmedicatie vergoeden! 

En toch, zo blijkt uit het nieuwe seizoen van Sander en de Kloof, draait het bij lage inkomensgroepen nauwelijks om afgunst richting de welgestelden. Mensen met weinig geld willen vooral zekerheid: dat de vaste lasten betaald kunnen worden. Energie, brandstof, dat soort basale zaken. En die zekerheden zijn momenteel aardig in het geding.

"Kijk deze fronsrimpel nou!", hoor ik vanaf het tafeltje naast me. Nicole wijst met haar vinger naar een plek tussen haar ogen, aandachtig gadegeslagen door Paris. Ik zucht en neem mijn laatste slok koffie, het is tijd om te gaan. "Kliniek op de Bergweg, bel gewoon!", vang ik nog op terwijl ik wegloop.

Terwijl ik buiten sta denk ik nog even aan Samantha en Abdul. Mensen die niet de kliniek op de Bergweg bezoeken voor fillers voor hun hamsterwangetjes, maar supermarktfolders afspeuren om betaalbare fillers voor de maag te hamsteren. Degenen met een beduidend minder rimpelloos leven. Ik gun Paris en Nicole een heerlijk geestverhelderend kopje koffie met hen.

foto: Pavel Danilyuk via Pexels