Nòg smeriger!

Mensen houden van vieze verhalen: Marieke’s vorige column ‘smerig’ werd zeer vaak gelezen. Toen ze zich onlangs in het Austerlitzer bos niet aan de aanlijnplicht hield, ontstond een zo mogelijk nóg smerigere situatie.

19 juli 2026

tekst en foto’s: Marieke Palm

Als je deze vieze column leest, is de kans groot dat je ook mijn andere column 'Smerig' in Zeistermagazine hebt gelezen of gaat lezen. Vieze verhalen lijken mensen aan te trekken. Mijn vorige verhaal krijgt nu een nog viezer staartje. 

Na een lange warme dag liep ik met mijn perfecte Golden Retriever het bos in, waar het inmiddels iets koeler was. Ik had echt zin in een heerlijke wandeling in de schaduw van het bos. Ik voel me elke dag weer zo’n bofferd dat ik aan het mooie Austerlitz’ bos woon. Het plan was natuurlijk om Jip aan de lijn te houden vanwege de aanlijnplicht. En die verplichting was voor deze avond zeker een goed idee geweest. Dat ik me niet hield aan deze verplichting werd keihard bestraft,  maar niet door een bekeuring.

Zoals elke goede hondenmama wil ik mijn hondenkindje Jip natuurlijk volop beweging en speelmomenten met zijn vriendjes gunnen. We kwamen zijn vriendjes Sammie en Suhka tegen en Sammie wilde niets liever dan spelen en zijn maatje knuffelen. Daarom leek het me heerlijk voor Jip om even lekker met zijn vriendje rond te rennen. Dus besloot ik toch even de lijn los te doen en ze kun moment te  geven. Spelend, likkend en dollend samen, blij door het bos sprongen ze, als kinderen die eindelijk buiten mochten spelen zonder restricties. Dat veranderde ineens toen Jip zijn neus in de lucht stak. Hij snoof en rook iets. Ik dacht: “Oh jee, hij ruikt een loopse teef”. Herten ruikt hij wonderbaarlijk niet, of hij is echt zo perfect dat hij die gewoon lekker laat dartelen. Ik wist meteen: dit zaakje stinkt, maar hoe erg wist ik niet. Ik riep Jip om hem gauw aan de lijn te doen. Jip stak zijn neus omhoog, snoof diep en rende recht op zijn doel af.  Dolblij stortte hij zich erin, rolde hij erin en genoot. Ik rende op Jip af en riep “los! los! LOS!” op m’n strengst, waarvan ik vooral zelf onder de indruk raakte. Jip niet, hij hoorde me niet.  De geur was voor hem te fijn om door z’n hele vacht te laten opnemen en verspreiden. Je begrijpt: ik was er helemaal klaar mee. Als je denkt dat het allemaal wel mee valt en dat één wasbeurt genoeg zou zijn, heb je het mis. Dan had ik hem zijn lolletje wel gegund. 

Chagrijnig liep ik verder met een tevreden hond. We gingen de bocht om en wat zag ik? Vier vieze losse wc-papiertjes. De rest heb ik niet bekeken, voegde niets toe.  Overtuigd van mezelf, met steun van Suhka’s en Sammies gevolg, ging ik terug naar de net-vastgestelde verdachten in het veld op de dagjescamping. Ik ging recht op m’n doel af. Op veilige afstand werd goedkeurend naar mijn impulsieve dapperheid gekeken. Maar al gauw kreeg ik toch wat schaamte en twijfel: het vragen was toch ongemakkelijker dan ik dacht. Ik schoof het gauw af op hun kinderen, misschien waren zij het? “Nee hoor, geen idee wat je bedoelt, dat doen wij niet hoor”,  deze mensen wisten van niets. Ik ging terug en we zeiden nog tegen elkaar: “Ze zijn het hoor”. Totdat het over de avondvierdaagse ging. Natuurlijk, dat was het! Kinderen die het niet ophouden, die doen het in de bosjes. Of ouders, die vinden dat dat kan, want als honden dat doen, waarom wij/zij niet? Eenmaal geaccepteerd dat dit een serieuze wasbeurt zou worden, liepen we verder. Ik liep nog langs het bordje “Hond aan de lijn”. Of zou het…? 

Afgestraft door de boswachter?! “Zal ze leren, baasjes die hun hondjes loslaten als ik er niet ben”, zou hij of zij hebben gedacht. Bij dat idee kon ik er toch wel om lachen, en Jip na het wassen ook.