Samen uit onze bubbels

Henny kreeg nogal wat reacties op haar vorige column binnen. Haar punt is geen kritiek op het behaalde resultaat in de coalitieonderhandelingen, maar een pleidooi om nu eens écht werk te gaan maken van het overbruggen van de kloof tussen arm en rijk, die in Zeist nadrukkelijk bestaat en ook ruimtelijk zichtbaar is in grote verschillen tussen wijken.

20 juni 2026

tekst: Henny Fokkema

Op mijn vorige column kwamen nogal wat reacties binnen. Allereerst wil ik nogmaals benadrukken dat er bij mij geen enkele twijfel bestaat dat er bij de onderhandelingen over het coalitieakkoord met de beste intenties geknokt is voor progressieve punten en dat die ook behaald zijn. Waar ging het mij om? 

Zeist is prachtig, zeker als de zon door het dichte bladerdak van de bossen breekt. De statige lanen met hun monumentale villa’s stralen een serene rust uit. Maar wie een paar kilometer verder fietst, richting de hoogbouw van Vollenhove of bepaalde delen van Kerckebosch, stapt een volslagen andere realiteit binnen. Zeist is een gemeente van uitersten. Een spiegel van twee klassen die vlak naast elkaar leven, maar elkaar nauwelijks écht zien. We passeren elkaar op de Slotlaan, maar we wonen in gescheiden werelden. Onze kinderen gaan naar verschillende scholen, we sporten bij andere clubs en kopen ons brood in andere winkels. We leven in comfortabele, maar hardnekkige bubbels.

Dit is geen uniek Zeister probleem, maar de urgentie is hier wel pijnlijk voelbaar. Als we nu niets doen, groeien generaties op met het idee dat de 'ander' aan de overkant van de Utrechtseweg een vreemde is. Een samenleving die zo scherp is opgedeeld, verliest haar fundament: onderling vertrouwen en empathie. Het lijkt mij de hoogste tijd dat we die onzichtbare muren gaan afbreken. Niet met beleidsnota’s vanuit het gemeentehuis, maar met warme, tastbare ontmoetingen op de vierkante meter. Daarbij zou je willen dat de gemeente, de politiek, de scholen, de buurthuizen, de bibliotheek en andere organisaties hiervoor initiatieven ontwikkelen en helpen bij de uitvoering. 

Hoe diep die bubbels werkelijk zijn, hoorde ik onlangs nog in een gesprek met een allochtone moeder van vier kinderen. Ze vertelde dat ze nooit echt in gesprek komt met mensen buiten haar eigen kring. Ze wil haar kinderen dolgraag op zwemles en sport doen, maar heeft daar simpelweg het geld niet voor. Dat er zoiets bestaat als www.leerkansenzeist.nl  of het Jeugdfonds Sport & Cultuur die de schoolkosten of de contributie volledig kunnen vergoeden, daarvan had ze geen flauw idee. De loketten en potjes van het gemeentehuis lijken onzichtbaar achter de muren van de sociale segregatie. Als je de taal niet vloeiend spreekt en niemand kent uit de 'andere' bubbel, blijft de hulp onbereikbaar.

Stel je voor dat we onze rijkdommen – en dan bedoel ik niet alleen geld, maar ook tijd, aandacht en cultuur – écht gaan delen. Dat begint bij onze jongsten en oudsten. Waarom koppelen we de schat aan levenservaring van senioren uit de lanenwijken niet structureel aan de jonge gezinnen in de flats? Laat die opa’s en oma’s wekelijks kinderen gaan voorlezen. Samen met kinderen met een andere achtergrond een prachtig prentenboek bekijken als brug tussen twee werelden, waarbij een kind een warm extra steuntje krijgt en een oudere weer glanzend in het leven staat.

En laten we ook groter durven denken. Welgestelde gezinnen die het geluk aan hun zijde hebben, zouden structureel kunnen optrekken met gezinnen die elke maand de eindjes aan elkaar moeten knopen. Geen neerkijkende liefdadigheid, maar een gelijkwaardig buddy-systeem. Samen naar de voetbal- of hockeyclub, samen fietsen, samen een middag naar het bos, of elkaar helpen met de weg te vinden in de jungle van schoolkeuzes en sportsubsidies. Het zijn dit soort alledaagse, menselijke connecties die de bubbel doorprikken.

Het doorbreken van de sociale scheidslijnen in Zeist is geen luxe-hobby voor een vrije zondag; het lijkt mij bittere noodzaak voor de toekomst van ons dorp. We moeten durven oversteken. Pas als we elkaars verhalen écht kennen, wonen we niet meer in twee gescheiden werelden, maar ademen we  samen onder dat ene, prachtige Zeister bladerdak. Ik moest denken aan het gedicht van Henjo Hekman, dat hij schreef bij het afscheid van Graas Teuben van de Stichting Leerkansen Zeist

Iemand moet het doen

voelen hoe de aarde scheurt onder Zeist;
hoe de kloof langs het minimum loopt
en zien dat de grond is weggezakt
onder een enkeling, of een heel gezin
en dat domweg niet accepteren, nee,
even geen loflied, maar aan de slag
en beseffen dat je dit niet alleen, nee,
dat méér iemanden het moeten doen
daarom rijk en arm de hand reiken,
over breuken stappen, mensen verzamelen
rond het recht op eten, op mogen leren,
op recht en op het recht op elkaar
hen brengen in proeftuinen voor harmonie
op een grond van berekende tonen
en dan van niemand niets verwachten:
ja, iemand moet dit doen…

illustratie: Benoît de Haas via Pixabay