Aukje

Niels woont in Vollenhove en heeft een lichte vorm van autisme. Daardoor is contact leggen voor hem moeilijker en liep een ontmoeting in ‘Samen in Zeist’ anders dan gewenst. Niels legt uit hoe dat bij hem werkt, en dat hij desondanks graag in contact komt met Aukje.

15 augustus 2025

tekst: Niels van ‘t Hoff

Terwijl de muziek van Ian Cleaver speelt, een geweldige Nederlandse Trompettist die met zijn band opnames heeft gemaakt in New York, in de befaamde Rudy van Gelder Studio, en het onweer nadert, denk ik aan haar. Hoe we vroeger op het schip zaten. Een schip van hout op lagere school ‘’De Wending’’ in Woerden. We speelden samen, en hadden vaak lol. 

Ze heeft mij ook begeleid op kamp in Lage Vuursche. Door hoe zij is, heeft zij een plek in mijn hart veroverd. 

Helaas ging ze eerder van school, zij en haar familie gingen wonen in Gouda. Ik was als mijn geheugen goed is 11 jaar toen ze van school ging. Een verdrietig moment. Ik heb daarna nooit meer iets van haar vernomen. 

De laatste tijd zijn er signalen dat Aukje, zoals ze heet, in mijn buurt is komen wonen. 

Een jaar of 4-5 geleden zat ik in een moeilijke periode in mijn leven. Ergens op een van de dagen werd ik door een onbekend 030 nummer gebeld, op de vaste telefoonlijn die ik toen nog had. Ik kreeg een vrouw aan de lijn die er een soort spelletje van maakte wie ze belde. Ze zei letterlijk: “Eens kijken wie Aukje nu weer belt” en vervolgens: “Ik spreek nu met?”

Dus ik zei nog een keer mijn naam, en toen gaf ze aan verkeerd verbonden te zijn. Het 1e deel van het gesprek draaide ze haar stem. Maar daarna hoorde ik deze. En ik was verbijsterd. Ik dacht echt is dit Aukje van vroeger? Is dit echt die leuke meid van toen? Die ik al 35-38 jaar niet meer heb gezien of gehoord? De volgende dag belde ze weer. Maar was ik niet thuis. 

Hoe zij er uit zag wist ik niet zeker meer. Echter de afgelopen tijd hingen mensen rondom de flat en bij Lunchroom ‘Samen in Zeist’. 

Ergens een half jaar geleden was dat duidelijker. De dame zat er en ik hoorde haar stem, en dacht dat is volgens mij exact dezelfde dame. De 1e keer rood haar. En ze had een laptop bij zich. Ze voerde een gesprek op zo te merken een mobiele telefoon.  Bij het weggaan draaide ik mij om, en keek haar vol aan. Onze ogen spraken, denk ik. Maar als visueel gehandicapte en lichte vorm van autisme zijn dat soort non-verbale acties juist zo moeilijk. 

Later heb ik navraag over haar gedaan, gevraagd of ze vaker kwam bij ‘Samen in Zeist’. 

En inderdaad, ik zag haar vaker. Ik denk dezelfde vrouw, echter met andere kleur en stijl haar. En dat maakt onzeker. Op een gegeven moment was ze er weer, en zei bij binnenkomst tegen de vriendin met wie ze was: “Daar zit de jongen die ik zo leuk vind”.

Dat is althans wat ik hoorde. Vervolgens ging ze een koffie Latté bestellen en ging mij aankijken. Daarna bij het afrekenen draaide zij zich om en ging mij ook weer aankijken. Maar zegt niet “Hoi Niels”. Ze lachte alleen naar mij. 

Tja, en nu vraagt iedereen zich af, waarom open jij dan niet het gesprek?

Heel goed uit te leggen valt dat ik in een zware psychose heb gezeten, ben gaan twijfelen aan sommige waarnemingen en voel mij daardoor extra onzeker. Tevens ben ik slechtziend geboren, en heb een lichte vorm van autisme, dus ook een bepaalde prikkelverwerking in mijn hoofd. De ene keer lukt het wel, de andere keer loopt het anders, dan lukt het niet. De meeste mensen die mij tegenwoordig kennen weten van mijn slechtziendheid enzo, en groeten vaak als eerst. Maar het gebeurt dat ik ergens kom, een bekende mij ziet en zelf ook niet groet. Tja, dan loopt een contact mogelijkheid dood. Het is mij zelfs wel overkomen met bekenden uit de directe contact kring. Dat ik word opgebeld en er wordt aangegeven, “je zei niets”. “Tja, jij ook blijkbaar niet”. “Ik stond er wel”. “Het is mij niet opgevallen, of ik was met mijn gedachten elders”, “trek dan gewoon je mond open”. Tja en zo ontstaat dan opeens een onhandige situatie, terwijl ik toch echt de visueel gehandicapte ben….

Het zou ontzettend mooi zijn om na zo’n 40 jaar elkaar weer te spreken, herinneringen op te halen, en kijken wat je voor elkaar kunt betekenen. Dat is een droom van mij. Om samen weer te zitten in bijvoorbeeld een leuk restaurant. Haar gezellig aan de arm te hebben. Een gezellige boswandeling met daarna een drankje bij ‘Samen in Zeist’.

Zeker als ik terug denk aan haar, hoe blij ze mij altijd maakte met haar gezelschap, en ze mijn hart sneller doet laten kloppen. De naam Aukje staat bij mij nog steeds synoniem voor een erg lief meisje met een bijzondere naam waar ik gelukkig van werd. 

De afgelopen 14 dagen reageerde er een leuke dame op mijn “hoi” bij de visboer in Winkelcentrum Vollenhove, nu weer lichtrood haar met een mooie pony in d’r haar naar voren. Ze stond vlak naast mij. Ze liep daarna weg met een lekkere bak kibbeling. Ze leek dezelfde. Wat zou ik graag willen dat deze droom uitkwam, dat vervult mij met blijdschap…

foto: gemaakt door een medewerker van Samen in Zeist